زن به خاطر همسرش برخاست
و تمام لذت هایش را رها کرد،
تا وظیفۀ بزرگ یک زن و یک همسر را
به دوش بکشد.
اگر در زندگی تازه اش
چیزی از نعمت یا ابهت
که انتظارش را داشت، کم بود
یا آنچه را که داشت هم از داست داد،
چیزی نگفت و در خود نگه داشت،
همچنانکه دریا علف و مروارید را در خود می پرورد.
و تنها مرد می داند
که اینها در چه عمقی از وجود زنش جای دارند...
کتاب سفرمان تقریبا آغاز شده بود...
شاعر: امیلی دیکنسون
مترجم: روژین نظری
آسمانها نمی توانند رازشان را در دل نگه دارند،
آن را به تپه ها می گویند
و تپه ها بی درنگ به باغها خواهند گفت،
و باغها به برگهای زرد.
پرنده ایی که اتفاقی از آن راه عبوی می کند،
به آهستگی همه چیز را می شنود.
کسی چه می داند، شاید اگر می توانستم به پرندۀ کوچک رشوه دهم،
او نیز به من می گفت.
فکر کنم این کار را نمی کردم، به هر حال
بهتر است که ندانم.
اگر همیشه تابستان بود،
برف چه جادویی داشت؟
پس پدر، رازت را نگه دار.
کاش نمی فهمیدیم در دنیای تازۀ تو
پیروان یاقوت کبود چه می کنند؟
سفرمان تقریبا آغاز شده بود....
شاعر: امیلی دیکنسون
مترجم: روژین نظری
.jpg)
امید، با بالهایش
بر روح آدمی فرود می آید
و موسیقی بی کلام سر می دهد
که هیچ گاه باز نمی ایستد
و شیرین ترین نغمه اش در طوفان به گوش می رسد
و این طوفان چنان مهیب است که
این پرنده کوچک را که بسیاری دل گرم او هستند،
آشفته می کند.
من آن نغمه را در سردترین سرزمین شنیده ام
و بر روی غریب ترین دریا
هنوز و هرگز در نهایت و تنگنا،
از من خرده نانی طلب نکرده است.
کتاب سفرمان تقریبا آغاز شده بود.....
شاعر: امیلی دیکنسون
مترجم: روژین نظری
در آغاز قلب آدمی لذت می طلبد،
و سپس از رنج، عذر می آورد،
و پس از آن گریزهای کوچکی
که درد را می کشد.
و سپس به خواب رفتن،
و پس از آن اگر باز جویش بخواهد،
موهبت مرگ
کتاب سفرمان تقریبا آغاز شده بود
شاعر: امیلی دیکنسون
مترجم: روژین نظر
در آغاز قلب آدمی لذت می طلبد،
و سپس از رنج، عذر می آورد،
و پس از آن گریزهای کوچکی
که درد را می کشد.
و سپس به خواب رفتن،
و پس از آن اگر باز جویش بخواهد،
موهبت مرگ
کتاب سفرمان تقریبا آغاز شده بود
شاعر: امیلی دیکنسون
مترجم: روژین نظر
از همۀ روحهایی که آفریده شدند،
یکی را برگزیده ام.
آنگاه که احساس از روح برخیزد،
و جایی برای پنهان کاری نماند،
آنگاه که آنچه بوده و آنچه هست
در ذات خود جلوه کند،
و این قصۀ غم انگیز که
همچون ریگی در جان آدمی می نشیند،
و آنگاه که جلوه های شاهانه ایی که انسانها
از خود به تصویر می کشند
و غبارها کنار روند،
ذره ایی را ببین
که من از بین تمام زمینیان برگزیده ام!
سفرمان تقریبا آغاز شده بود...
شاعر: امیلی دیکنسون
مترجم: روژین نظری
برای انسان خیلی دیر شده بود،
اما برای خدا هنوز زود بود.
مخلوق، وامانده از یاری،
اما نیایشگر با ما بود.
آنگاه که زمین نباشد،
بهشت چقدر زیباست
و چهرۀ همسایۀ قدیمی مان
خدا،
چقدر با محبت است....
سفرمان تقریبا آغاز شده بود...
شاعر و امیلی دیکنسون
مترجم: روژین نظری
از خدا خواهشی داریم،
که برای خطاهای پنهانمان
که او می داند، ما را ببخشد.
آنچه که تمام عمر را
در زندان جادویی محصور می کند.
و لذت هایی را که با بهشت رقابت می کنند، توبیخ می کنیم.
کتاب سفرمان تقریبا آغاز شده بود...
شاعر: امیلی دیکنسون
مترجم: روژین نظری
الفبایش، کلماتش،
هر فصلش و سپس کتابی عظیم را
و پس از آن الهام پایان گرفت.
و ما در چشمهای هم
غفلتی دیدیم،
عارفانه تر از غفلت کودکی
و هر یک برای دیگری کودکی بودیم،
در تکاپوی تفصیل آنچه که
هیچ کدام نفهمیدیم.
افسوس که خرد چقدر بزرگ است
و حقیقت گوناگون!
کتاب سفرمان تقریبا آغاز شده بود...
شاعر: امیلی دیکنسون
مترجم: روژین نظری
یکی روز دانهست و یکروز دام
به مور آن دهد کو بود مورخوار
دهد پیل را طعمهٔ پیلوار
همه کار شاهان شوریده آب
از اندازه نشناختن شد خراب
بزرگ اندک و خرد بسیار برد
شکوه بزرگان ازین گشت خرد
سخائی که بیدانش آید به جوش
ز طبل دریده برآرد خروش
مراتب نگهدار تا وقت کار
شمردن توانی یکی از هزار
جهاندار چون ابر و چون آفتاب
به اندازه بخشد هم آتش هم آب
به دریا رسد دُر فشاند ز دست
کند گردهٔ کوه را لعل بست
به حمدالله این شاه بسیار هوش
که نازش خرست و نوازش فروش
به اندازهٔ هر که را مایهای
دها و دهش را دهد پایهای
از آن شد براو آفرین جای گیر
که در آفرینش ندارد نظیر
سری دیدم از مغز پرداخته
بسی سر به ناپاکی انداخته
دری پر ز دعوی و خوانی تهی
همه لاغریهای بی فربهی
همین رشته را دیدم از لعل پر
ضمیری چو دریا و لفظی چو در
خریداری الحق چنین ارجمند
سخنهای من چون نباشد بلند
چرا که اگر آنها را کنار هم بگذاری
یکی، دیگری
و حتی تو را نیز در بر می گیرد.
ذهن از دریا عمیق تر است،
چرا که اگر آنها را در هم جای دهی،
یکی همچون اسفنج که آب سطل را می مکد،
دیگری را جذب می کند.
ذهن دقیقا هم پایۀ خداست،
چرا که اگر آنها را ذره ذره با هم قیاس کنی،
اگر تفاوتی هم داشته باشند،
همانند تفاوت هجا و آواست.
کتاب سفرمان تقریبا آغاز شده بود....
شاعر: امیلی دیکنسون
مترجم: روژین نظری
گاهی گمــان نمـی کنـی و مـی شـود